Je zult Piet nooit meer vergeten

16 december 2019 15:43
Normal 61c48d0755fa651e26a1e61e33527567285cd095

Het is zaterdagmorgen, nog maar zeven uur. De wekker gaat af. Je springt uit bed en kleed je aan. Na een snel ontbijt prop je wat bananen in je zak en trek je je fiets uit de schuur. Op naar de kerk, waar je fietsvrienden al staan te wachten. De eerste grappen worden gemaakt. Welk rondje wordt het dit keer? Als de beslissing nog maar nauwelijks is gevallen, fietsen de eersten al weg. Snel spurt je achter ze aan. Onderweg wordt er gelachen, er worden wedstrijdjes gedaan en goede gesprekken gevoerd. Na 70 km zwaai je af bij de kerk. Thuisgekomen spring je onder de douche. Hè, heerlijk zo’n zaterdagmorgen.

Donderdag 25 juni. Na maanden van voorbereiden en trainen verzamel je je met je fietsvrienden op het dorpsplein van De Hoop. Na wat foto’s en het startsignaal spurten jullie er vandoor. Er wordt gelachen, de benen zijn goed. Je rijdt zonder moeite grote stukken op kop. Na 100 km staan er vier andere vrienden klaar om het stokje over te nemen. Je springt onder de douche en krijgt een lekkere maaltijd voorgeschoteld. Wat een feestje dit. En straks mag je weer.

De volgende etappe. De benen zijn wat stijf maar ach, dat fiets je er wel uit. Langzaam wordt het donker en koud. Ook je vrienden zijn nu stiller. Het kopwerk laat je even aan een ander over. Als het begint te regenen, vraag je je af waarom je dit ook alweer doet. Je denkt aan je vrouw en kinderen die lekker warm in bed liggen. Na 100 km kom je moe en koud aan bij het wisselpunt. De high-fives zijn iets minder uitbundig. Bij de douche moet je wachten. En dat terwijl je snel naar bed wilt.

Dan komt Piet aangelopen. Een joviale kerel met een net iets te luide stem. Ongevraagd begint hij te vertellen. Over de tijden dat hij het zo koud had omdat hij dakloos was. Na een mislukte zakelijke transactie was hij alles kwijtgeraakt. Zijn gezin, zijn huis, zijn auto, zijn golfvrienden. Hij leefde op straat, eenzaam en alleen. Op een dag kwam hij in het inloophuis van De Hoop. Daar kreeg hij te eten en een douche. Piet vertelt hoe lieve medewerkers hem op weg hielpen naar een nieuw leven. Nu woont Piet in een Huis van Hoop. Uit dankbaarheid voor de hulp die hij gekregen heeft, helpt hij bij Cycle for Hope.

Stil hoor je Piet aan. Vorige week nog heb je op aanraden van je compagnon een deal die te mooi leek om waar te zijn afgeslagen. Wat had er kunnen gebeuren als hij even niet had opgelet? Onder de douche denk je verder. Je dacht dat je dit avontuur was aangegaan uit bravoure, maar nu weet je het: je doet het voor Piet. Omdat iedereen in zo’n situatie terecht kan komen en dan hulp verdient.

Je bent moe, maar het lukt je niet om te slapen. Al snel moeten jullie weer de pedalen op. De zon straalt hoog aan de hemel. De kou is weg en de omgeving is prachtig. Je geniet. Wat een fietsweer. De bravoure is terug. Maar dan komt de Cauberg in zicht. De groep wordt iets stiller. Kreunend en krakend klimmen ze naar boven. Je roept: ‘Kom op, jongens: we doen het voor Piet.’

Na nog een etappe komen jullie moe maar voldaan aan in Dordrecht. Met een grote grijns staat Piet bij de finish op je te wachten. Hij hangt je een medaille om. Je geeft hem een dikke hug. Eén ding weet je zeker: je zult Piet nooit meer vergeten. Wat een avontuur was dit.

Photo by Josh Nuttall on Unsplash